Marek jedzie na Sycylię z żoną, której od lat daje powody, żeby go zostawiła, i z córką, która funkcjonuje gdzieś obok jego alkoholu, zdrad i wygodnego życia. Trudno więc traktować ten wyjazd jako romantyczną próbę ratowania rodziny. Bardziej przypomina ostatni test przed rozpadem czegoś, co już dawno przestało działać. Kanios nie daje jednak bohaterowi czasu na stopniowe dojrzewanie do refleksji. Iwona i Alicja znikają, urlop kończy się natychmiast, a człowiek, który jeszcze chwilę wcześniej nie potrafił uporządkować własnego życia, musi nagle odnaleźć się w obcym kraju, skorumpowanym śledztwie i coraz bardziej brutalnej intrydze.
Pierwsza część Familii nie spieszy się tak bardzo, jak można by oczekiwać po kryminale z porwaniem. Autor sporo czasu poświęca Markowi, jego relacji z Iwoną i temu, jak bardzo sam zapracował na kryzys małżeństwa. To akurat ma sens, bo późniejsza desperacja bohatera powinna coś kosztować emocjonalnie. Problem w tym, że przejście od antypatycznego, wiecznie pijanego ordynatora do człowieka gotowego rzucać się na włoską przestępczość następuje tak szybko, że chwilami bardziej przypomina przełączenie trybu niż przemianę. Marek staje się ciekawszy wtedy, gdy walczy o rodzinę, ale nie zawsze wiarygodniejszy.
Kiedy historia wreszcie nabiera tempa, robi się znacznie bardziej sensacyjna niż kryminalna. Włoska policja grzęźnie w wygodnych tropach, pojawia się Carmela Librizzi, wokół zaginięcia zaczynają krążyć ludzie z własnymi interesami, a Sycylia przestaje być krajobrazem z folderu. Kanios dobrze wykorzystuje kontrast pomiędzy wakacyjną scenerią a brudnym zapleczem układów, przemocy i handlu ludźmi. Krótkie rozdziały robią swoje, kolejne perspektywy przyspieszają lekturę, a druga połowa ma zdecydowanie więcej energii niż początek.
Nie wszystkie zwroty działają jednak równie dobrze. Część podejrzanych zostaje zaznaczona zbyt wyraźnie, niektóre zachowania wyglądają jak przygotowanie do późniejszego efektu, a przemiany bohaterów bywają mocniej podporządkowane scenariuszowi niż psychologii. Szczególnie Leszek potrafi sprawić wrażenie postaci, której osobowość zmienia się dlatego, że fabuła potrzebuje kolejnego kontrastu. Do tego dochodzą stereotypowe rozwiązania, zwłaszcza w kreacji części kobiet, oraz kilka momentów, w których sensacyjność wygrywa z prawdopodobieństwem.
Carmela jest przy tym postacią, której książka mogła dać więcej miejsca. Jako młoda policjantka próbująca poruszać się w środowisku pełnym lokalnych zależności ma potencjał na coś więcej niż pomocniczka Marka. Jej udział dobrze równoważy jego coraz bardziej desperackie działania, ale wątek zauroczenia jest zupełnie niepotrzebny. Zamiast pogłębiać relację, sprowadza ją w stronę bardzo przewidywalnego rozwiązania i odbiera Carmeli część zawodowego ciężaru.
Mimo tych zastrzeżeń Familia czyta się szybko. Kanios pisze bez nadmiaru ozdobników, brutalność jest wyczuwalna, ale nie dominuje nad całością, a w drugiej połowie presja czasu naprawdę zaczyna pracować. To książka znacznie bardziej zainteresowana ruchem niż długim śledztwem i znacznie bardziej sensacyjna niż psychologiczna. Kto oczekuje gęstej analizy rozpadającego się małżeństwa, może poczuć niedosyt. Kto chce historii o porwaniu, rodzinnych sekretach i człowieku, który nagle musi przestać być najgorszą wersją siebie, dostanie sporo rozrywki.
Familia najlepiej działa wtedy, gdy nie próbuje udowadniać, że wszystko było od początku idealnie zaplanowane, tylko pozwala bohaterom działać pod presją. Sycylia daje historii charakter, druga połowa wyraźnie podkręca tempo, a kilka późniejszych odkryć rzeczywiście potrafi zmienić ocenę postaci. Tyle że Kanios miejscami za mocno wierzy w cud nagłej przemiany. Marek może w kilka dni otrzeźwieć. Może też wreszcie zrozumieć, co zrobił własnej rodzinie. Trudniej uwierzyć, że razem z trzeźwością tak szybko dostał również kompetencje bohatera kina sensacyjnego.

