Najwyraźniej nawet inwazja morderczych lalek nie wystarczy, żeby ludzie przestali wyrównywać między sobą stare rachunki. Kiedy świat zostaje opanowany przez groteskowe potwory, a niedobitki ludzkości próbują odzyskać choćby kawałek utraconego terytorium, można byłoby oczekiwać pewnej solidarności. Tymczasem w siódmym i ósmym tomie Dolly Kill Kill okazuje się, że człowiek wyposażony w nadnaturalne zdolności potrafi być równie niebezpieczny jak stworzenie, które przybyło go unicestwić. Gullweig staje się miejscem wielkiej ofensywy, ale najważniejsze pojedynki rozgrywają się pomiędzy ludźmi. I trudno nie odnieść wrażenia, że niektórzy uczestnicy tej wojny czekali na podobną okazję jeszcze przed pojawieniem się pierwszych Dollies.
Yukiaki Kurando i Yusuke Nomura wyraźnie zmienili charakter swojej mangi od czasu pierwszych tomów. Początkowo Dolly Kill Kill przyciągało przede wszystkim koszmarną wizją świata zaatakowanego przez monstrualne zabawki. Człowiek był bezbronny, przeciwnicy nieprzewidywalni, a przetrwanie wymagało przede wszystkim ucieczki i ogromnego szczęścia. Wraz z pojawieniem się Fantazmów proporcje zaczęły się odwracać. Ludzie otrzymali narzędzia pozwalające walczyć z potworami, lecz jednocześnie sami stali się dla siebie poważnym zagrożeniem. Tomy siódmy i ósmy pokazują już pełne konsekwencje tej przemiany. Z survival horroru seria przeobraziła się w brutalnego bitewnego shounena, w którym znaczenie mają zdolności, taktyka i osobiste porachunki.
Szturm na Gullweig stanowi kulminację przygotowań organizacji Trial & Error. Iruma wraz z elitarnymi członkami oddziału przedostaje się do wnętrza nieprzyjacielskiej twierdzy, a jego motywacja nabiera dodatkowej siły, gdy pojawiają się informacje dotyczące miejsca pobytu Kumano. Dziewczyna od dawna zajmuje szczególne miejsce w jego myślach, więc możliwość ponownego spotkania staje się dla niego czymś więcej niż kolejnym zadaniem bojowym. Problem w tym, że Kumano i jej towarzysze zdążyli już znaleźć się w samym środku starcia z podwładnymi Sekki Kamuragiego. Lulu, Ranko i Kamuro nie zamierzają ułatwiać nikomu życia, a ich Fantazmy zmieniają kolejne pomieszczenia Gullweigu w areny śmiertelnie niebezpiecznych pojedynków.
Siódmy tom niemal całkowicie podporządkowano walce. Bohaterowie zostają rozdzieleni, przeciwnicy ujawniają kolejne umiejętności, a sytuacja zmienia się wraz z każdym nowym zastosowaniem Fantazmu. Kurando korzysta ze sprawdzonego mechanizmu konfrontowania postaci dysponujących odmiennymi zdolnościami. Nie wystarczy tutaj uderzyć mocniej. Trzeba zrozumieć sposób działania przeciwnika, znaleźć jego ograniczenia i wykorzystać je, zanim samemu zostanie się wyeliminowanym. Dzięki temu pojedynki nie sprowadzają się wyłącznie do wymiany coraz potężniejszych ataków.
Dobrym przykładem pozostaje Vanilla, której zdolności związane z oddziaływaniem na umysł pozwalają wprowadzić do walki element psychologiczny. Jej Fantazm działa inaczej niż umiejętności nastawione na bezpośrednie zadawanie obrażeń, a ingerowanie w cudzą świadomość daje Nomurze okazję do rysowania bardziej surrealistycznych sekwencji. Wizyta w psychicznej przestrzeni Ren, przedstawionej za pomocą krępujących ją cierniowych pnączy, jest zarazem niepokojąca i podszyta charakterystyczną dla mangi prowokacyjnością. Twórcy nie zawsze zachowują tutaj umiar, ale przynajmniej próbują pokazać, że Fantazm może stanowić coś więcej niż kolejną odmianę nadnaturalnej broni.
Najciekawsze w tej koncepcji jest powiązanie zdolności z osobowością i doświadczeniami użytkowników. Fantazmy nie funkcjonują wyłącznie jako zestaw umiejętności potrzebnych do rozstrzygania kolejnych pojedynków. Potrafią również ujawniać coś o ludziach, którzy się nimi posługują. To ważne, ponieważ przy tak licznej obsadzie łatwo byłoby sprowadzić bohaterów do ich bojowych specjalizacji. Kurando próbuje temu przeciwdziałać, choć nie każdemu poświęca wystarczająco dużo miejsca. Część postaci nadal pozostaje bardziej interesująca podczas walki niż poza nią.
Ósmy tom przynosi pod tym względem istotną zmianę. Szczególne znaczenie zyskuje Kyujin Namekata, który zostaje oddzielony od towarzyszy i musi zmierzyć się z Kamuro. Jego przeciwnik nie jest przypadkowym wojownikiem stojącym na drodze oddziału Trial & Error. Łączy ich przeszłość, a brutalny pojedynek staje się okazją do ujawnienia wydarzeń, które ukształtowały Namekatę. Dzięki temu konfrontacja nabiera osobistego charakteru. Stawką przestaje być wyłącznie przetrwanie kolejnej potyczki, ponieważ obaj mężczyźni mają powody, żeby traktować ją jako rozstrzygnięcie znacznie starszego konfliktu.
Retrospekcje dotyczące Namekaty należą do ważniejszych fragmentów tych dwóch tomów. Kurando pokazuje przemoc rówieśniczą, nadużywanie pozycji oraz mechanizmy pozwalające wpływowym osobom unikać odpowiedzialności za własne zachowanie. Szczególnie nieprzyjemny obraz wyłania się z przedstawienia środowiska szkolnego, w którym autorytet instytucji niekoniecznie służy ochronie słabszych. Przeciwnie, może utrwalać niesprawiedliwość, jeśli osoby posiadające władzę uznają, że wygodniej będzie nie dostrzegać problemu.
Takie tło dobrze współgra z ogólnym kierunkiem rozwoju Dolly Kill Kill. Manga od dawna sugeruje, że zagrożenie nie kończy się na Dollies, ale historia Namekaty nadaje temu przekonaniu bardziej konkretny wymiar. Okrucieństwo nie potrzebuje przecież apokalipsy, żeby znaleźć sobie miejsce. Wystarczą odpowiednie zależności, milczenie świadków i przekonanie sprawcy o własnej bezkarności. Kurando nie przedstawia tego szczególnie subtelnie. Wyraźnie rozdziela role prześladowcy i osoby krzywdzonej, a emocjonalny wydźwięk retrospekcji jest mocno podkreślony. Mimo to wątek działa, ponieważ pozwala spojrzeć na Namekatę inaczej niż tylko przez pryzmat jego bojowych możliwości.
Wprowadzenie jego przeszłości ma jednak również słabszą stronę. Autor sięga po znajomy schemat budowania emocjonalnego znaczenia pojedynku poprzez ujawnienie dawnych krzywd. W efekcie Kamuro zostaje przedstawiony przede wszystkim jako człowiek, z którym należy wyrównać rachunki, a sam konflikt miejscami traci na niejednoznaczności. Można zrozumieć, dlaczego Namekata zachowuje się w określony sposób, ale nie oznacza to jeszcze, że każda scena retrospekcji wnosi coś nowego. Kurando momentami zbyt mocno podkreśla, komu czytelnik powinien kibicować.
Nie zmienia to faktu, że konfrontacja obu mężczyzn jest jednym z najbardziej intensywnych fragmentów ósmego tomu. Kamuro, jako zawodnik sztuk walki wykorzystujący Fantazm, stanowi przeciwnika wymagającego czegoś więcej niż improwizacji. Starcie ma fizyczny, brutalny charakter, a Nomura potrafi nadać kolejnym uderzeniom odpowiedni ciężar. Szczególnie dobrze wypadają kadry podkreślające dynamikę ruchu, zmianę pozycji ciała i moment kontaktu. Widać, że rysownik doskonale odnajduje się w scenach, w których najważniejsza jest choreografia walki.
Warstwa graficzna pozostaje zresztą jednym z największych atutów całej serii. Nomura znakomicie operuje ekspresją postaci, deformacją twarzy i kontrastem pomiędzy pozornie niewinnym wyglądem lalek a ich rzeczywistą brutalnością. W tomach siódmym i ósmym coraz częściej może wykorzystywać również efektowne wizualizacje Fantazmów. Poszczególne zdolności otrzymują własny charakter, dzięki czemu nawet przy dużej liczbie walczących stosunkowo łatwo rozpoznać, kto odpowiada za konkretny atak.
Nie wszystkie sekwencje są jednak równie przejrzyste. Kiedy kilka grup jednocześnie walczy na terenie Gullweigu, a kolejne strony wypełniają gwałtowne ruchy, efekty specjalne i zmieniające się perspektywy, orientacja w przestrzeni potrafi sprawiać trudność. Nomura znakomicie rysuje pojedyncze momenty konfrontacji, ale czasami trudniej prześledzić cały jej przebieg. Nie jest to problem wyjątkowy dla bitewnych mang, choć tutaj szczególnie daje o sobie znać ze względu na intensywność wydarzeń.
Warto również zauważyć, jak bardzo zmieniła się funkcja samych Dollies. Początkowo były niemal niepojętym zagrożeniem, którego groteskowa forma potęgowała poczucie bezradności. Teraz coraz częściej stanowią część większej struktury militarnej, a uwaga przenosi się na ludzi współpracujących z ich dowództwem. Sekka Kamuragi i jego podwładni wprowadzają do historii konflikty, których nie dałoby się zbudować wyłącznie na walce z potworami. Jednocześnie manga traci przez to część dawnego charakteru. Groza wynikająca z nieznanego ustępuje miejsca zasadom działania kolejnych zdolności, a tajemnicze lalki coraz częściej pełnią funkcję przeciwników w rozbudowanej wojnie.
Nie musi to oznaczać pogorszenia jakości serii, ale zdecydowanie zmienia jej odbiór. Czytelnik, który zainteresował się Dolly Kill Kill ze względu na makabryczną wizję inwazji, może poczuć niedosyt. Zamiast nieustannego zagrożenia ze strony obcych istot otrzymuje coraz bardziej rozbudowany system nadnaturalnych umiejętności i pojedynków. Z kolei osoby lubiące taktyczne starcia oraz rywalizację bohaterów o odmiennych mocach znajdą tutaj znacznie więcej powodów do zadowolenia niż w początkowych tomach.
Kurando nadal ma też problem z proporcjami pomiędzy rozwijaniem świata a dostarczaniem kolejnych atrakcji. Szturm na Gullweig powinien być wydarzeniem pozwalającym lepiej zrozumieć organizację przeciwnika i jego długofalowe zamiary. Tymczasem znaczna część uwagi zostaje poświęcona pojedynczym walkom. Są one efektowne i często pomysłowe, lecz nie zawsze przybliżają do odpowiedzi na większe pytania dotyczące inwazji. Manga potrafi przez kilkadziesiąt stron koncentrować się na jednym konflikcie osobistym, podczas gdy szersza sytuacja pozostaje niemal nieruchoma.
Podobnie wygląda kwestia Ir umy, którego motywacja związana z odnalezieniem Kumano nadal pozostaje ważna, ale nie zawsze wystarcza do utrzymania go w centrum wydarzeń. Wraz z rozbudową obsady główny bohater coraz częściej musi dzielić uwagę czytelnika z innymi użytkownikami Fantazmów. Nie jest to samo w sobie wadą, szczególnie gdy postacie takie jak Namekata otrzymują interesujące rozwinięcie. Problem pojawia się wtedy, gdy osobiste cele Irumy schodzą na dalszy plan na rzecz kolejnych konfrontacji, a jego obecność zaczyna sprowadzać się do uczestniczenia w następnym etapie ofensywy.
Ósmy tom przypomina jednak, że chłopak nadal potrafi znaleźć się w wyjątkowo nieprzyjemnym położeniu. Jego zdolność do przetrwania obrażeń sprawia, że chętnie bierze na siebie ryzyko, ale spotkanie z kolejnym przeciwnikiem pokazuje, iż pozorna niezniszczalność nie oznacza odporności na cierpienie. To dobry sposób na przywrócenie zagrożenia postaci, która dzięki własnym możliwościom mogłaby z czasem stać się zbyt bezpieczna. Nawet jeśli bohater nie ginie od pierwszego ciosu, nadal można zmusić go do zapłacenia wysokiej ceny za własną odwagę.
Tomy siódmy i ósmy Dolly Kill Kill najlepiej sprawdzają się więc jako jeden rozbudowany etap ofensywy. Pierwszy wprowadza kolejne starcia i rozdziela bohaterów pomiędzy przeciwników, drugi rozwija najważniejsze konflikty, poświęcając szczególną uwagę przeszłości Namekaty. Oba oferują sporo efektownej akcji i kilka udanych pomysłów na wykorzystanie Fantazmów. Jednocześnie wyraźnie pokazują ograniczenia przyjętej formuły. Im więcej pojedynków, tym trudniej utrzymać zainteresowanie większą tajemnicą, od której zaczęła się cała historia.
Nie uważam jednak, żeby odejście od survival horroru automatycznie przekreślało serię. Kurando i Nomura znaleźli nowy sposób rozwijania swojego świata, a konflikty między użytkownikami Fantazmów pozwalają im opowiadać o ambicji, przemocy i dawnych krzywdach. Najlepszym przykładem jest właśnie Namekata, którego historia pokazuje, że nawet w obliczu zagłady ludzkości nie wszystkie porachunki tracą znaczenie. Szkoda jedynie, że twórcy nie zawsze potrafią równie dobrze połączyć te osobiste dramaty z główną osią fabularną.
Dolly Kill Kill pozostaje mangą, która najwięcej zyskuje wtedy, gdy za efektownym pojedynkiem kryje się coś więcej niż konieczność pokonania kolejnego przeciwnika. W Gullweigu nie brakuje widowiskowych starć, ale to historia Namekaty nadaje części z nich prawdziwy ciężar. Siódmy i ósmy tom nie przywracają dawnej atmosfery bezradności wobec monstrualnych lalek. Zamiast tego przypominają, że ludzie nie potrzebują potworów, żeby urządzić sobie piekło. Dollies mogą zniszczyć miasta i wymordować tysiące istnień, ale dawne upokorzenia, nadużycia władzy i chęć zemsty pozostają dziełem człowieka. I właśnie dlatego niektóre pojedynki w Gullweigu są znacznie bardziej osobiste niż cała wojna z lalkami.

