Magdalena Sardyńska-Ferenc
To królestwo mnie nie zabije udowadnia, dlaczego Ilona Andrews od lat pozostają jednym z najciekawszych duetów pisarskich współczesnego fantasy. Punktem wyjścia jest bardzo znany motyw isekai, Maggie trafia do świata swojej ukochanej, niedokończonej serii fantasy, ale autorzy wykorzystują go nie jako tani chwyt fabularny, lecz fundament rozbudowanej historii pełnej politycznych intryg, magii, brutalności i świetnie napisanych bohaterów. Już od pierwszych stron widać, że ta książka doskonale rozumie gatunkowe schematy i świadomie się nimi bawi. Maggie zna ten świat niemal na pamięć, wie, kto zdradzi, kto umrze i do jakiej katastrofy zmierza całe królestwo, ale bardzo szybko okazuje się, że sama wiedza nie gwarantuje bezpieczeństwa.
Największą siłą powieści pozostaje główna bohaterka. Maggie jest inteligentna, sarkastyczna, pragmatyczna i zaskakująco dojrzale napisana. Nie przypomina typowej „wybranej”, która natychmiast odnajduje się w nowym świecie i bez wysiłku zdobywa przewagę nad wszystkimi wokół. Owszem, jej znajomość fabuły pomaga jej przetrwać, ale nadal pozostaje zwykłym człowiekiem wrzuconym w brutalną rzeczywistość pełną manipulacji, przemocy i ludzi gotowych poświęcić innych dla własnych korzyści. Co ważne, Maggie nie traci przy tym człowieczeństwa. Nawet jeśli potrafi być cyniczna i chłodno kalkulować, wciąż zależy jej na ratowaniu ludzi, a jej emocjonalne zagubienie sprawia, że łatwo się z nią utożsamić.
Ogromne wrażenie robi także sam świat przedstawiony. Rellas jest miejscem mrocznym, niebezpiecznym i bardzo wiarygodnym w swojej brutalności. Czuć tu inspiracje klasycznym political fantasy pokroju Gry o tron, ale autorzy nie przytłaczają czytelnika nadmiarem ekspozycji. Świat odkrywamy stopniowo, przez działania bohaterów, konflikty między rodami i kolejne intrygi. Dzięki temu nawet duża liczba postaci i politycznych zależności pozostaje angażująca. To fantasy wymagające pewnego skupienia, szczególnie na początku, ale szybko wynagradza cierpliwość naprawdę wciągającą fabułą.
Bardzo dobrze wypada również sposób poprowadzenia romansu. Choć książka momentami bywa promowana jako romantasy, wątek uczuciowy zdecydowanie nie dominuje historii. Relacje rozwijają się naturalnie i są dodatkiem do znacznie większej opowieści o walce o władzę, przetrwaniu i próbie zmiany losu całego królestwa. Chemia między bohaterami działa głównie dzięki świetnym dialogom i stopniowo budowanemu zaufaniu, a Maggie ani przez chwilę nie traci własnej osobowości tylko dlatego, że pojawia się potencjalny obiekt westchnień.
Zresztą dialogi są jedną z największych zalet tej książki. Ilona Andrews jak zwykle doskonale balansują humor z poważniejszymi momentami. Powieść bywa brutalna i pełna napięcia, ale jednocześnie nie brakuje w niej ironii, ciętych wymian zdań i lekkiego dystansu do gatunkowych schematów. Dzięki temu książkę czyta się niezwykle płynnie mimo jej objętości i rozbudowanego świata.
Nie oznacza to jednak, że powieść jest całkowicie pozbawiona wad. Momentami środkowa część historii lekko zwalnia, a część motywów może wydawać się znajoma osobom dobrze znającym wcześniejsze książki Ilony Andrews. Niektórzy mogą też oczekiwać bardziej bezkompromisowego fantasy, podczas gdy autorzy ostatecznie pozostają bliżej przygodowej konwencji niż pełnego mroku political fantasy. Mimo to całość działa znakomicie dzięki energii narracji, świetnej bohaterce i bardzo dobrze rozpisanym relacjom.
To królestwo mnie nie zabije jest fantasy, które daje ogromną frajdę z czytania. Łączy portal fantasy, polityczne intrygi, humor, akcję i emocje w sposób lekki, ale jednocześnie angażujący. To historia samoświadoma, dynamiczna i pełna uroku, która nie próbuje udawać czegoś bardziej „ambitnego”, niż jest, a jednocześnie potrafi zaskoczyć głębią bohaterów i świetnie skonstruowanym światem. A zakończenie skutecznie przypomina, że największym problemem tej książki jest fakt, iż kolejnego tomu jeszcze nie ma pod ręką.
