Radek Czech
Drugi tom Rodu Corrinów potwierdza coś, co w uniwersum Diuny wybrzmiewa od zawsze, choć nie zawsze wprost. Najgroźniejsza nie jest wojna. Najgroźniejszy jest strach przed jej wybuchem. To on napędza decyzje, prowokuje zdrady, rodzi projekty tak ryzykowne, że balansują na granicy szaleństwa. Brian Herbert i Kevin J. Anderson, w komiksowej adaptacji przygotowanej dla BOOM! Studios i wydanej w Polsce przez Non Stop Comics, prowadzą tę historię z coraz większą pewnością. To już nie wprowadzenie. To etap, w którym wszystkie figury stoją na planszy i zaczynają się przesuwać z pełną świadomością konsekwencji.
Ród Corrinów, nominalnie najpotężniejszy we wszechświecie, coraz wyraźniej okazuje się więźniem własnej pozycji. Szaddam nie jest tu tłem wydarzeń, lecz graczem bez zahamowań. Jego obsesja na punkcie amalu, sztucznego zamiennika melanżu, przestaje być eksperymentem ekonomicznym, a staje się polityczną deklaracją. Jeśli nie można kontrolować przyprawy, należy stworzyć jej substytut i podporządkować sobie tych, którzy dotąd byli niezależni. To myślenie charakterystyczne dla władcy, który bardziej niż utraty tronu boi się utraty kontroli.
Równolegle Harkonnenowie działają z typową dla siebie brutalną precyzją. Ich ataki na Fremenów nie są wyłącznie przejawem okrucieństwa, lecz elementem szerszej kalkulacji. Zacieranie śladów, sianie chaosu, manipulowanie narracją. Zło w tym tomie nie krzyczy. Ono działa systemowo. Właśnie dlatego jest tak przekonujące.
Atrydzi z kolei kontynuują ryzykowną próbę przywrócenia rodu Verniusów na Ix. To wątek, który szczególnie mocno akcentuje napięcie między lojalnością a rozsądkiem. Każdy sojusz ma swoją cenę, a każde opóźnienie może zostać odczytane jako zdrada. Ix staje się symbolem świata duszonego przez „porządek”, który w istocie jest formą kontroli podszytej terrorem.
W tle pozostaje również Jessika, obserwowana przez Bene Gesserit i imperialne otoczenie. Jej ciąża nabiera wymiaru politycznego. Dziecko, które ma się narodzić, jest już elementem gry, jeszcze zanim przyjdzie na świat. Diuna po raz kolejny przypomina, że w tym uniwersum nawet narodziny nie są wydarzeniem prywatnym.
Jedną z najmocniejszych stron albumu jest konsekwencja w budowaniu atmosfery nieufności. Każdy sojusz wydaje się tymczasowy, każda deklaracja lojalności obarczona warunkiem. To komiks o ludziach, którzy wiedzą, że ich przyjaciel jutro może stać się wrogiem, a wróg sojusznikiem, jeśli tylko układ sił tego zażąda. Ta płynność relacji sprawia, że historia nabiera ciężaru i wymaga od czytelnika skupienia.
Nie jest to jednak tom pozbawiony wad. Nagromadzenie postaci i równoległych wątków potrafi przytłoczyć. Niektóre dialogi są wyraźnie przeładowane informacją, jakby twórcy chcieli mieć pewność, że żaden element politycznej układanki nie umknie uwadze. W efekcie tempo bywa nierówne, a odbiór wymaga dobrej znajomości wcześniejszych części cyklu. To nie jest komiks, od którego można rozpocząć przygodę z Diuną.
Warstwa graficzna pozostaje solidna, choć miejscami nierówna, co przy pracy kilku artystów bywa nieuniknione. Projekty architektury, technologii i przestrzeni wypadają przekonująco, zwłaszcza tam, gdzie podkreślają chłód i bezosobowość systemu. Emocje postaci są oddane czytelnie, napięcie budowane konsekwentnie, a kolorystyka wzmacnia wrażenie dusznej, politycznej gry.
Drugi tom Rodu Corrinów działa jak wdech przed kulminacją. Nie eksploduje widowiskowością, lecz zagęszcza atmosferę. To historia o imperium, które trzyma władzę zaciśniętymi palcami tak mocno, że zaczyna kruszyć to, co samo stworzyło. Dla fanów uniwersum Herberta pozycja obowiązkowa, bo porządkuje stawkę i pogłębia rozumienie mechanizmów rządzących światem Diuny. Dla czytelników z zewnątrz wymagające, lecz satysfakcjonujące science fiction, pod warunkiem, że czyta się je powoli i z uwagą.
