W świecie, w którym ludzie niemal całkowicie zniknęli, najbardziej ludzkie zachowania przejawiają maszyny. Potrafią się przywiązywać, poświęcać dla innych, podejmować nieracjonalne decyzje, a nawet prowadzić wojny z powodów, których sens dawno przestał być oczywisty. Szósty i siódmy tom Heart Gear zamykają historię Roue, Chrome’a i ich mechanicznych towarzyszy, ale robią to w sposób dość osobliwy. Najpierw Tsuyoshi Takaki funduje czytelnikom widowiskową serię starć, pościgów i eksplozji, żeby chwilę później niemal całkowicie porzucić akcję na rzecz rozmów o przyszłości ludzkości. Trudno o bardziej gwałtowną zmianę tempa, szczególnie w mandze, która przez większość swojej historii tak dobrze radziła sobie z przedstawianiem walczących robotów.
Szósty tom rozpoczyna się od spotkania drużyny Roue z jednostką ratunkową Heaven Landu. Dziewczyna szybko przekonuje się do przyjaznych Osłów, podczas gdy Chrome pozostaje podejrzliwy. I trudno mu się dziwić, ponieważ dotychczasowe doświadczenia nauczyły go, że uprzejmość nie zawsze oznacza dobre zamiary. Podróż w stronę ogromnego jeziora przynosi kolejne zagrożenia, a spokojna tafla wody szybko przestaje być spokojna. Takaki wykorzystuje tę część historii do zaprezentowania wszystkiego, za co można polubić jego styl. Mamy dynamiczne pościgi, potężne uzbrojenie, starcia prowadzone jednocześnie na kilku frontach i projekty maszyn, które momentami wyglądają tak, jakby ktoś postanowił połączyć wojskową technologię z najbardziej szalonymi pomysłami projektantów science fiction.
Wizualnie Heart Gear nadal potrafi imponować. Takaki doskonale rozumie mechanikę widowiskowej walki, szczególnie kiedy w ruch idą ogromne metalowe konstrukcje. Starcia mają odpowiedni ciężar, poszczególne uderzenia sprawiają wrażenie rzeczywiście potężnych, a projekty Gearów są na tyle zróżnicowane, że nawet podczas najbardziej chaotycznych sekwencji trudno pomylić uczestników walki. To jedna z tych mang, w których maszyny potrafią być bardziej ekspresyjne od ludzi, mimo że ich twarze nie zawsze pozwalają na szczególnie rozbudowaną mimikę. Autor osiąga ten efekt przede wszystkim przez gesty, sylwetki i sposób prowadzenia ruchu. Chrome nie potrzebuje ludzkiej twarzy, żeby jego emocje pozostawały czytelne.
Szczególnie interesująco wypada jednak Roue, która coraz wyraźniej przestaje być wyłącznie dziewczynką wymagającą ochrony. W szóstym tomie nie próbuje rozwiązywać problemów za pomocą siły, której przecież nie posiada. Zamiast tego zaczyna wykorzystywać własny rozum, szukać rozwiązań i podejmować decyzje, które rzeczywiście wpływają na przebieg wydarzeń. To ważna zmiana, ponieważ przez znaczną część serii jej bezpieczeństwo stanowiło główną motywację działań pozostałych bohaterów. Teraz coraz częściej to ona wyznacza kierunek. Chrome może dysponować potężnym uzbrojeniem, ale nie każdą przeszkodę da się usunąć, uderzając w nią wystarczająco mocno.
Heaven Land okazuje się przy tym miejscem równie fascynującym, co absurdalnym. Jego architektura, organizacja i podział na frakcje sprawiają wrażenie czegoś, co mogło powstać wyłącznie w świecie odziedziczonym po ludziach. Słonie i Osły stanowią dość czytelną aluzję do amerykańskiej polityki, a ich konflikt pokazuje, jak daleko mogą zaprowadzić podziały utrwalone w mechanicznych systemach. Maszyny kontynuują walkę, ponieważ tak zostały zaprogramowane, choć same nie zawsze rozumieją jej sens. Trudno uznać tę metaforę za szczególnie subtelną. Takaki właściwie nie pozostawia miejsca na interpretacyjne wątpliwości, ale dzięki temu dobrze uwidacznia jeden z ważniejszych tematów całej serii. Gearowie odziedziczyli po ludziach nie tylko technologię i wiedzę, lecz także ich konflikty, uprzedzenia oraz skłonność do podporządkowywania się autorytetom.
Siódmy tom przynosi odpowiedzi na pytania, które towarzyszyły Roue od początku podróży. Heaven Land wita bohaterów zaskakująco serdecznie, a jego zarządcy, D i R, oferują pomoc w przywróceniu Zetta do życia. Najpierw jednak każde z nich chce porozmawiać z dziewczyną osobno. W ten sposób opowieść przechodzi od walki do dyskusji o Wielkiej Wojnie sprzed dwustu lat, losach ludzkości i planie, który miał zapewnić jej przetrwanie. Takaki wyraźnie chce, żeby finał nie sprowadzał się do pokonania kolejnego przeciwnika. Roue musi wysłuchać dwóch odmiennych wizji przyszłości i samodzielnie zdecydować, którą drogą podążyć.
Sam pomysł jest znacznie ciekawszy od typowego finałowego pojedynku. Problem polega na tym, że autor przez sześć tomów przyzwyczajał nas do zupełnie innego sposobu prowadzenia historii. Nagle dynamiczna manga przygodowa zamienia się w rozbudowaną debatę, podczas której bohaterowie wyjaśniają kolejne elementy świata przedstawionego. Niektóre informacje rzeczywiście potrafią zaskoczyć, szczególnie te dotyczące losów ludzi, ale tempo wyraźnie siada. Chrome, dotychczas jeden z najważniejszych bohaterów, zostaje odsunięty na dalszy plan, a jego wewnętrzny konflikt związany z przemocą i własnym programowaniem nie otrzymuje takiego rozwinięcia, na jakie zasługiwał. Podobnie dzieje się z kilkoma innymi wątkami, które wcześniej zapowiadały coś znacznie większego.
Nie oznacza to jednak, że finał całkowicie zawodzi. Przeciwnie, w jego centrum znajduje się jedna z najważniejszych myśli całego Heart Gear. Roue dorastała w świecie, w którym maszyny nauczyły ją więcej o człowieczeństwie niż sami ludzie. To właśnie Gearowie zapewniali jej bezpieczeństwo, okazywali troskę i pomagali zrozumieć własne emocje. Kiedy wreszcie staje przed możliwością wpłynięcia na przyszłość ludzkości, nie może już patrzeć na roboty wyłącznie jak na narzędzia. Jeżeli maszyna potrafi kochać, cierpieć i świadomie poświęcić się dla drugiego istnienia, to na jakiej podstawie mielibyśmy odmawiać jej prawa do własnego życia? Takaki nie zawsze prowadzi ten problem z należytą subtelnością, ale przynajmniej nie próbuje rozwiązać go prostym podziałem na dobrych ludzi i złe maszyny.
Ciekawie wypada również wątek ocalałych przedstawicieli ludzkości. Ich niewielka społeczność pokazuje, że biologiczne przetrwanie gatunku nie jest jeszcze równoznaczne z jego odrodzeniem. Pojawiają się problemy związane z ograniczoną pulą genetyczną, przyszłością kolejnych pokoleń i społecznymi oczekiwaniami wobec Roue. To materiał na osobną, znacznie dłuższą opowieść. Niestety autor wprowadza go stosunkowo późno, przez co nie wszystkie konsekwencje zostają należycie przeanalizowane. Podobnie jest z przeskokiem czasowym, który pozwala pokazać dojrzewanie bohaterki, ale jednocześnie przyspiesza rozwiązanie kilku istotnych kwestii. Można odnieść wrażenie, że Takaki miał jeszcze wiele do powiedzenia, lecz zabrakło mu przestrzeni, żeby zrobić to w pełni przekonująco.
Warto również zauważyć, że seria nie zawsze potrafiła zachować odpowiednią równowagę między poważniejszymi tematami a typowymi dla shōnena rozwiązaniami. Momentami zbyt łatwo sięgała po kolejne wzmocnienia bohaterów, efektowne starcia i fanserwis, który niekoniecznie pasował do historii o dorastającej dziewczynce. W finałowych tomach te kontrasty stają się szczególnie widoczne. Szósty tom oferuje widowisko, siódmy próbuje nadać mu filozoficzne znaczenie. Oba podejścia mają swoje zalety, ale przejście pomiędzy nimi jest na tyle gwałtowne, że trudno nie zauważyć konstrukcyjnych problemów.
Mimo wszystko Heart Gear pozostaje serią, którą łatwo polubić. Takaki stworzył interesujący postapokaliptyczny świat, pełen charakterystycznych maszyn, osobliwych społeczności i pytań o granice człowieczeństwa. Największą siłą tej historii nigdy nie była jednak sama zagadka zagłady ludzkości ani kolejne walki Chrome’a. Była nią relacja pomiędzy Roue a Gearami, którzy stopniowo stawali się jej rodziną. Dlatego nawet jeśli zakończenie wydaje się zbyt pośpieszne, a niektóre wątki pozostają niedostatecznie rozwinięte, emocjonalny fundament opowieści nadal działa.
Szósty i siódmy tom pozostawiają więc mieszane uczucia. Z jednej strony dostajemy widowiskowe starcia, interesujące odkrycia i finał, który przynajmniej próbuje powiedzieć coś więcej niż zwykła historia o ratowaniu świata. Z drugiej trudno oprzeć się wrażeniu, że seria potrzebowała jeszcze jednego albo dwóch tomów, żeby wszystkie pomysły mogły odpowiednio wybrzmieć. Takaki zdołał doprowadzić swoją opowieść do końca, choć niekoniecznie do takiego, na jaki zasługiwała. Najważniejsze pozostaje jednak to, że Roue nie musi już szukać odpowiedzi na pytanie, czym właściwie jest człowieczeństwo. Otrzymywała ją przez całą podróż od istot, które według dawnych definicji w ogóle nie powinny być zdolne do jej udzielenia.

