Dorota "Dosia" Ciołek 
Nieczęsto trafia się fantasy, które już samym pomysłem na świat wyróżnia się z tłumu. Autumn Krause nie stawia na kolejną odmianę smoków, zaklęć czy magicznych artefaktów. W centrum swojej opowieści umieszcza rośliny. Nie są jednak ozdobą pałacowych ogrodów, lecz narzędziem tortur, bronią polityczną i symbolem świata, w którym piękno od dawna idzie w parze z okrucieństwem. To właśnie ten motyw sprawia, że Kwiaty grobowe od pierwszych stron budzą ciekawość.
Madalina dorastała w miejscu, gdzie zaufanie należy do najrzadszych dóbr, a rodzinne więzi częściej służą polityce niż miłości. Kiedy jej siostra bliźniaczka znika tuż przed ślubem z księciem Aerykiem, dziewczyna zostaje zmuszona do zajęcia jej miejsca. Misja wydaje się prosta jedynie na papierze, poślubić przyszłego władcę, zdobyć jego zaufanie, a następnie go zabić. Problem pojawia się wtedy, gdy dworskie intrygi okazują się znacznie bardziej skomplikowane, niż przypuszczała, a ludzie, których miała nienawidzić, przestają pasować do obrazu stworzonego przez własny ród.
Atmosfera to najlepszy element tej powieści. Krause bardzo umiejętnie buduje gotycki klimat pełen wilgoci, pleśni, starych murów i nieustannego poczucia zagrożenia. Mrok nie wynika wyłącznie z obecności magii czy śmiercionośnych kwiatów, lecz przede wszystkim z relacji między bohaterami. Każda rozmowa może być elementem większej gry, a każde uprzejme słowo skrywa kolejne kłamstwo.
Świetnym pomysłem okazały się również same kwiaty grobowe. Autorka stworzyła oryginalny system magiczny oparty na roślinach o zabójczych właściwościach, a umieszczane pomiędzy rozdziałami opisy ich działania, historii i zastosowań tylko pogłębiają wiarygodność świata. To właśnie te fragmenty należą do najbardziej charakterystycznych elementów książki i sprawiają, że uniwersum nabiera własnej tożsamości.
Historia nie opiera się jednak wyłącznie na fantastycznych rozwiązaniach. Równie ważną rolę odgrywają polityczne rozgrywki oraz dworskie manipulacje. Sojusze zmieniają się błyskawicznie, bohaterowie nieustannie ukrywają własne intencje, a kolejne tajemnice stopniowo odsłaniają prawdziwy obraz konfliktu. Widać inspiracje dramatami Szekspira, choć autorka nie ogranicza się do prostego odtwarzania znanych motywów, lecz wykorzystuje je jako punkt wyjścia do własnej historii.
Madalina wypada przekonująco jako bohaterka rozdarta pomiędzy obowiązkiem a własnym sumieniem. Nie jest wojowniczką rzucającą się bez zastanowienia do walki, lecz osobą wychowaną w świecie, który od dzieciństwa uczył ją posłuszeństwa. Obserwowanie, jak stopniowo zaczyna kwestionować wszystko, w co dotąd wierzyła, należy do ciekawszych elementów powieści. Z kolei Aeryk długo pozostaje postacią trudną do rozszyfrowania, co skutecznie podtrzymuje napięcie.
Romans rozwija się spokojnie i nie dominuje nad główną osią fabularną. Relacja między Madaliną i Aerykiem opiera się bardziej na wzajemnej nieufności, obserwacji i stopniowym odkrywaniu swoich prawdziwych twarzy niż na gwałtownych deklaracjach uczuć. Dzięki temu dobrze współgra z atmosferą niepewności, która towarzyszy całej historii.
Nie oznacza to jednak, że książka jest pozbawiona słabszych momentów. Tempo bywa nierówne, a niektóre fragmenty wyraźnie spowalniają rozwój wydarzeń. Można również odnieść wrażenie, że część bohaterów drugoplanowych zasługiwała na większą uwagę, a zakończenie pozostawia pewien niedosyt, zwłaszcza po tak skrupulatnie budowanym napięciu.
Mimo tych zastrzeżeń Kwiaty grobowe pozostają jedną z ciekawszych propozycji w nurcie gotyckiego romantasy. To historia, która bardziej uwodzi klimatem niż akcją, a zamiast nieustannie bombardować zwrotami fabularnymi, pozwala powoli zanurzać się w świecie pełnym zdrad, duchów, politycznych rozgrywek i śmiercionośnej botaniki. Autumn Krause stworzyła opowieść wyraźnie odróżniającą się od wielu współczesnych powieści fantasy i właśnie za tę oryginalność warto dać jej szansę.
O autorze
Nataniel Ferenc 
Marek Tokarz 
Maciej Ornitowski 