Wielki Król Demonów ma poważny problem. Wysłał przeciwko drużynie Reda specjalne maszyny zwiadowcze przypominające ptaki, które mają śledzić bohaterów i dostarczać informacji o ich planach. Brzmi rozsądnie, prawda? Niestety, jego genialny plan ma jedną zasadniczą wadę. W drużynie Reda są koty. A koty, jak wiadomo, na widok latającego stworzenia nie zastanawiają się, czy przypadkiem nie jest ono elementem zaawansowanej technologii wojskowej. Trzeba je złapać i już. Tym sposobem armia demonów odkrywa, że najgroźniejszym przeciwnikiem jej wywiadu może okazać się zwierzak, który jeszcze przed chwilą zajmował się własnym ogonem.
Trzeci tom A wszystko to przez kota! udowadnia, że Kousuke Iijima i Shiori nadal mają pomysły na wykorzystywanie jednego, pozornie bardzo prostego żartu. Red jest bohaterem fantasy, który powinien ratować świat, zdobywać doświadczenie, pokonywać potwory i przygotowywać się do ostatecznego starcia z Wielkim Królem Demonów. Zamiast tego coraz więcej czasu poświęca opiece nad kotami. Pan Kot i Pan Czarny Kot stali się pełnoprawnymi członkami drużyny, chociaż raczej nie przejmują się jej celami. Mają własne potrzeby, własne pomysły na spędzanie czasu i kompletny brak szacunku dla powagi sytuacji.
Początkowo obawiałam się, że trzeci tom będzie już tylko powtarzał sprawdzony schemat. Red próbuje zrobić coś ważnego, kot mu przeszkadza, pozostali bohaterowie załamują ręce, po czym wszyscy ruszają dalej. Na szczęście autorzy wiedzą, że nawet najbardziej uroczy zwierzak nie uratuje żartu, jeśli będzie opowiadany dokładnie tak samo przez kilkaset stron. Tym razem koty nie tylko utrudniają wykonywanie zadań, ale też zupełnie przypadkiem pomagają drużynie. Polowanie na mechanicznego ptaka jest tego najlepszym przykładem. Zwierzęta robią to, co robiłyby w każdej innej sytuacji, a przy okazji psują plany przeciwnika. Red może więc z czystym sumieniem uznać, że jego futrzaści towarzysze są niezwykle przydatni. Nawet jeśli sami zainteresowani nie mają pojęcia, że właśnie uczestniczyli w operacji kontrwywiadowczej.
Podoba mi się też stopniowe rozszerzanie świata. Wielki Król Demonów nie zamierza bezczynnie czekać na przybycie bohaterów, a jego podwładni próbują działać z pewnym wyprzedzeniem. Mechaniczne ptaki i związana z nimi technologia są zabawnym dodatkiem do świata, który na pierwszy rzut oka wygląda jak klasyczne fantasy z gry RPG. Mamy magię, potwory, zadania i podróż przez kolejne krainy, a tu nagle okazuje się, że przeciwnik dysponuje sprzętem przypominającym wynalazki szalonego naukowca. Nie oczekuję od tej mangi szczegółowego wyjaśnienia, jak to wszystko działa. Wystarcza mi świadomość, że nawet najbardziej wymyślna technologia przegrywa z kocim instynktem łowieckim.
Najwięcej miejsca zajmuje jednak historia kolejnego zwierzaka, którego drużyna spotyka podczas podróży. Mały kociak zostaje zaatakowany przez wilki i potrzebuje pomocy. Oczywiście Red nie byłby sobą, gdyby przeszedł obok obojętnie. Ratunek dla malucha staje się natychmiast ważniejszy od wszelkich spraw związanych z pokonywaniem demonów, a bohaterowie po raz kolejny muszą zmienić plany. Tym razem sytuacja jest jednak trochę poważniejsza, bo samo uratowanie zwierzęcia nie rozwiązuje problemu. Trzeba jeszcze zastanowić się, co zrobić z nim później.
I właśnie ten fragment podobał mi się najbardziej. Red uwielbia koty, a czytelnik doskonale wie, że najchętniej przygarnąłby każdego napotkanego mruczka. Tyle że drużyna podróżuje przez niebezpieczne tereny, walczy z potworami i nie może zapewnić małemu zwierzakowi spokojnego życia. Kociak nie potrzebuje wielkiej przygody ani zaszczytu uczestniczenia w ratowaniu świata. Potrzebuje jedzenia, bezpieczeństwa i kogoś, kto będzie się nim opiekował. Miłość do zwierząt nie zawsze oznacza zabranie ich ze sobą. Czasami trzeba znaleźć im lepszy dom, nawet jeśli bardzo chciałoby się zatrzymać je przy sobie.
To zaskakująco rozsądny wniosek jak na mangę, której głównym pomysłem jest bohater fantasy niezdolny do ruszenia się z miejsca, kiedy kot usiądzie mu na kolanach. Autorzy nie robią z tego wielkiego moralnego wykładu, ale pozwalają postaciom podjąć odpowiedzialną decyzję. Wizyta w kawiarni, w której opiekę znajdują koty i inne oswojone stworzenia, jest przy okazji jednym z przyjemniejszych momentów tomu. Oczywiście pojawiają się kolejne urocze zwierzaki, a Red ma jeszcze więcej powodów, żeby zapomnieć o swoim zadaniu.
Swoją drogą, nazewnictwo Reda zaczyna mnie naprawdę bawić. Mamy już Pana Kota, Pana Czarnego Kota, a teraz pojawia się Pan Kociak. Bohater najwyraźniej uważa, że wymyślanie imion to niepotrzebna komplikacja. Przy takim podejściu aż strach pomyśleć, co stanie się, kiedy spotka trzy rude koty jednocześnie. Pewnie skończy się na Panu Kocie Drugim, Trzecim i Tym Trochę Mniejszym. Z drugiej strony trudno odmówić tym imionom pewnego uroku. Red traktuje swoich podopiecznych z taką powagą i czułością, że nawet najbardziej absurdalne określenie zaczyna brzmieć zupełnie naturalnie.
Ważne jest również to, jak zmieniają się relacje między członkami drużyny. Grace już dawno zaakceptowała fakt, że podróż z Redem nie będzie przebiegała zgodnie z planem, natomiast Aina nadal próbuje zachować resztki zdrowego rozsądku. Ktoś przecież musi pamiętać, że świat znajduje się w niebezpieczeństwie, a bohaterowie mają do wykonania konkretną misję. Aina doskonale nadaje się do tej roli, ponieważ nie daje się tak łatwo rozbroić kocim urokiem. Przynajmniej początkowo. W trzecim tomie coraz wyraźniej widać jednak, że jej opór powoli słabnie, nawet jeśli sama zainteresowana najchętniej zaprzeczyłaby temu pod przysięgą.
Nie ma w tym nagłej przemiany ani wielkiego momentu olśnienia. Aina raczej stopniowo przyzwyczaja się do obecności kotów, zaczyna dostrzegać ich zachowania i coraz trudniej przychodzi jej traktowanie ich wyłącznie jako przeszkody. Lubię takie drobne zmiany, bo dzięki nim bohaterowie nie stoją całkowicie w miejscu, nawet jeśli podstawowy pomysł na serię pozostaje ten sam. Red nadal jest Redem, Grace nadal uczestniczy w jego szaleństwach, a Aina wciąż musi pilnować, żeby cała wyprawa nie zamieniła się w objazdowe schronisko dla zwierząt.
Nie oznacza to jednak, że trzeci tom całkowicie rezygnuje z przygodowej części historii. Drużyna wciąż podróżuje, odwiedza nowe miejsca i spotyka kolejnych bohaterów. Pojawia się również wątek syreny, która ma własne problemy sercowe, a dalsza wyprawa prowadzi Reda i jego kompanów ku następnym wyzwaniom. To wszystko przypomina, że pod kocią komedią nadal znajduje się całkiem sprawnie zbudowana parodia klasycznej gry RPG. Są zadania poboczne, niespodziewane spotkania, potwory i sytuacje, w których bohaterowie muszą wykazać się czymś więcej niż umiejętnością głaskania zwierząt.
Chociaż przyznam, że czasami chciałabym, żeby sama wyprawa posuwała się nieco szybciej. Rozumiem, że cały dowcip polega na nieustannym odkładaniu ratowania świata na później, ale przy trzecim tomie zaczyna być już widoczne, jak bardzo autorzy korzystają z tego samego mechanizmu. Pojawia się kot, Red traci głowę, Aina protestuje, Grace obserwuje zamieszanie, a zadanie główne znowu musi poczekać. Nadal mnie to bawi, lecz nie wszystkie sceny są równie pomysłowe. Na szczęście wątek szpiegowskich maszyn i historia małego kociaka wprowadzają wystarczająco dużo świeżości, żeby całość nie sprawiała wrażenia odgrzewania wcześniejszych żartów.
Nieco dziwnie wypada też scena z Redem pod prysznicem, która wyraźnie próbuje dorzucić do mangi odrobinę fanserwisu. Nie mam nic przeciwko temu, żeby bohater fantasy pokazał trochę ciała, zwłaszcza że w tym przypadku nie jest to kolejna sytuacja zbudowana wokół uprzedmiotowienia kobiecej postaci. Mimo wszystko fragment wydaje się trochę przypadkowy. Nie pasuje szczególnie do reszty tomu i sprawia wrażenie żartu wrzuconego dlatego, że autorzy mieli na niego ochotę. Nie przeszkadza mi na tyle, żeby psuć odbiór całości, ale zdecydowanie bardziej interesuje mnie Red próbujący ratować kota niż Red próbujący wyglądać atrakcyjnie pod strumieniem wody.
Rysunki Shiori pozostają ogromnym atutem mangi. Zwłaszcza koty są przedstawione z wyczuciem, którego nie da się zastąpić samym rysowaniem wielkich oczu i puszystych ogonów. Pan Kot ma odpowiednią masę, potrafi rozłożyć się na człowieku z absolutnym przekonaniem, że właśnie znalazł najlepsze miejsce na świecie, a Pan Czarny Kot zachowuje się jak zwierzak, który w każdej chwili może zainteresować się czymś zupełnie innym. Ich ruchy, spojrzenia i reakcje są na tyle przekonujące, że nietrudno rozpoznać w nich zachowania prawdziwych kotów. Nawet kiedy uczestniczą w najbardziej absurdalnych wydarzeniach, nie tracą swojej zwierzęcej natury.
Podoba mi się również kontrast między poważnie wyglądającymi bohaterami fantasy a kompletnie niepoważnymi sytuacjami, w które zostają wciągnięci. Red może prezentować się jak wojownik gotowy stanąć naprzeciw armii demonów, ale wystarczy jeden kociak, żeby cały jego majestat rozsypał się w kilka sekund. Shiori świetnie wykorzystuje mimikę postaci, przesadne reakcje i zmianę proporcji podczas komediowych scen. Dzięki temu wiele żartów działa nawet bez dialogów. Wystarczy spojrzeć na minę Ainy, kiedy po raz kolejny odkrywa, że jej towarzysze mają zupełnie inne priorytety niż ona.
W trzecim tomie najbardziej cieszy mnie jednak to, że seria nie zapomina o odpowiedzialności za zwierzęta. Koty są tutaj zabawne, rozczulające i potrafią kompletnie zdezorganizować życie człowieka, ale nie są zabawkami, które można kolekcjonować bez zastanowienia. Historia Pana Kociaka przypomina, że opieka wymaga czasem rezygnacji z własnej przyjemności. Red mógłby przecież uznać, że skoro uratował malucha, ma pełne prawo zabrać go ze sobą. Tymczasem musi pomyśleć o tym, czego potrzebuje sam kot. I właśnie za takie momenty lubię tę mangę trochę bardziej, niż wynikałoby to z samej liczby zabawnych scen.
A wszystko to przez kota! nadal jest przede wszystkim lekką komedią dla miłośników mruczków i gier RPG. Nie należy oczekiwać skomplikowanej intrygi, dramatycznych pojedynków ani bohaterów przechodzących wielkie przemiany psychologiczne. Dostajemy za to sympatyczną drużynę, coraz bardziej absurdalne przeszkody na drodze do uratowania świata i koty, które bez najmniejszego wysiłku przejmują kontrolę nad każdą sytuacją. Trzeci tom trochę rozwija konflikt z Wielkim Królem Demonów, pokazuje nowe miejsca i pozwala bohaterom wykazać się również odrobiną dojrzałości. Wszystko oczywiście w granicach rozsądku, bo Red nadal pozostaje człowiekiem, który najchętniej zamieniłby legendarny miecz na porządny zapas kocich przysmaków. I wiecie co? Wcale mu się nie dziwię. Król Demonów może jeszcze trochę poczekać. Pan Kot właśnie znalazł sobie wygodne miejsce na kolanach, a przecież nie wypada przeszkadzać tak ważnej osobistości.
#wydawnictwokotori #mangastore_pl #współpracabarterowa
Manga otrzymana w ramach współpracy z wydawnictwem Kotori

