Nataniel Ferenc
Jeszcze nie grałem, ale Saros wygląda jak gra, która bierze wszystko, co w Returnal było bolesne, piękne i męczące, po czym mówi spokojnie dobra, teraz spróbujmy to zrobić jeszcze raz, tylko mądrzej. Albo przynajmniej inaczej. To nie jest ucieczka od przeszłości. To jej świadome rozpracowywanie.
Housemarque ma dziś specyficzną pozycję. To studio, które udowodniło, że gra akcji może być jednocześnie piekielnie wymagająca, melancholijna i kompletnie nieprzystępna dla części odbiorców. Returnal kochano i odrzucano dokładnie za to samo. Za pętlę śmierci bez litości. Za brak kompromisów. Saros wygląda jak odpowiedź na tamtą dyskusję. A co, jeśli śmierć dalej boli, ale jednak coś po sobie zostawia.
Planeta Carcosa od razu ustawia ton. Zaćmienie, zaginiona kolonia, świat, który zmienia się po każdej porażce. To klasyczne science fiction, ale podane w tym charakterystycznym, housemarque’owym sosie niepokoju i izolacji. Arjun Devraj nie jest tu awatarem do strzelania, tylko kimś, kto ewidentnie dźwiga emocjonalny bagaż. Szuka kogoś. I wygląda na to, że każde kolejne podejście kosztuje go trochę więcej, niż tylko amunicję. Jeśli studio dowiezie obiecaną opowieść o cenie budowania nowej przyszłości, może być boleśnie osobista.
Największa zmiana mechaniczna jest jednocześnie najbardziej kontrowersyjna. Trwałe ulepszenia. Broń, pancerz, rozwój, który zostaje z graczem na stałe. W świecie roguelike to niemal herezja dla purystów. Śmierć miała czyścić wszystko. Resetować. Zmuszać do pokory. Saros mówi nie. Śmierć ma sens, bo prowadzi do wzmocnienia. To brzmi jak ukłon w stronę tych, których Returnal zmęczył, ale też ryzyko rozmycia tożsamości.
Bo pytanie brzmi bardzo prosto. Czy Housemarque potrafi zachować napięcie, gdy gracz wie, że i tak wróci silniejszy. W Returnal każda pomyłka bolała jak cios w żebra. Tu śmierć jest elementem progresji. Jeśli balans nie będzie precyzyjny, grozi to zamianą desperacji na rutynę. A to byłoby zabójcze dla klimatu.
Z drugiej strony, wszystko co pokazano, od baletu kul, przez parowanie, po agresywną mobilność, wygląda na nadal bezwzględnie wymagające. Housemarque nie zapomniało, jak projektować walkę, która wymaga skupienia, rytmu i uczenia się wzorców. To nadal ten sam taniec. Tylko scena się zmienia, a świat reaguje na każde potknięcie. Jeśli to zadziała, każda porażka może być nie końcem, a świadomym krokiem naprzód.
Niepokojąco dobrze zapowiada się warstwa audiowizualna. Dźwięk, muzyka, mroczna elektronika, adaptacyjne efekty kontrolera. To wszystko brzmi jak naturalna ewolucja filozofii studia. Tu forma nigdy nie była dodatkiem. Była częścią opowieści. Housemarque wie, że strach i napięcie zaczynają się w uszach, nie na ekranie.
Jest też Arjun jako postać. Grany przez Rahula Kholiego, zapowiadany jako pełnoprawny bohater, nie tylko funkcja gameplayowa. To ważne, bo Returnal balansował na granicy abstrakcji. Saros wydaje się stawiać na bardziej czytelne emocje, relacje, decyzje. To może być krok w stronę szerszego odbiorcy, ale też test, czy studio potrafi opowiadać wprost, nie tracąc tajemnicy.
Jeszcze nie grałem, ale mam jedną dużą obawę. Że Saros będzie zbyt rozsądne. Że w pogoni za dostępnością zgubi część tej bezlitosnej energii, która czyniła Returnal doświadczeniem niemal fizycznym. Ale mam też nadzieję. Że to nie kompromis, tylko świadoma ewolucja. Gra, która dalej boli, tylko inaczej.
Jeszcze nie grałem, ale Saros wygląda jak projekt studia, które nie chce powtarzać sukcesu jeden do jednego. Chce go przemyśleć. Rozłożyć na części. I złożyć ponownie. Jeśli się uda, to może być jedna z tych gier, które pokazują, że rozwój nie zawsze oznacza złagodzenie krawędzi. Czasem oznacza nauczenie się, gdzie ciąć głębiej.
