Dorota "Dosia" Ciołek 
Alix Garin wychodzi od bardzo osobistego doświadczenia, ale szybko staje się jasne, że nie zamierza tworzyć wyłącznie autobiograficznego wyznania. To opowieść o ciele, które nagle przestaje odpowiadać na nasze oczekiwania, o związku wystawionym na próbę i o poszukiwaniu własnej tożsamości poza narzuconymi wyobrażeniami na temat intymności.
Punktem wyjścia jest diagnoza pochwicy, jednak sprowadzenie całego albumu do historii o zaburzeniu seksualnym byłoby ogromnym uproszczeniem. Garin znacznie bardziej interesuje to, co dzieje się wokół bólu. Jak wpływa on na relacje, poczucie własnej wartości, komunikację z partnerem i sposób postrzegania samej siebie. Choroba staje się impulsem do zadawania pytań, na które nie ma prostych odpowiedzi. Czy bliskość można budować wyłącznie wokół seksu? Jak długo można udawać, że wszystko jest w porządku? I gdzie przebiega granica między walką o związek a próbą ratowania samego siebie?
Szczerość to klejnot tomu. Autorka nie kreuje się na bohaterkę, nie szuka usprawiedliwień ani nie prowadzi czytelnika za rękę do wygodnych wniosków. Pozwala sobie na pokazanie zagubienia, błędów i decyzji, które nie zawsze budzą sympatię. Dzięki temu całość pozostaje niezwykle autentyczna. Bohaterka nie jest symbolem ani reprezentantką wszystkich kobiet zmagających się z podobnym problemem. Jest konkretną osobą próbującą odnaleźć się w sytuacji, która stopniowo wymyka się spod kontroli.
Bardzo dobrze wypada także sposób przedstawienia związku. To nie historia o złym partnerze i skrzywdzonej kobiecie ani odwrotnie. Garin pokazuje dwie osoby, które kochają się, ale coraz częściej mijają się we własnych emocjach. Cisza zaczyna zastępować rozmowę, frustracja wypiera czułość, a kolejne próby rozwiązania problemu rodzą następne napięcia. Album trafnie pokazuje, jak choroba jednej osoby wpływa na całą relację, nawet jeśli żadna ze stron nie ponosi za nią winy.
Na uwagę zasługuje również to, że autorka nie ogranicza się do gabinetów lekarskich i procesu leczenia. Równolegle obserwujemy rozwój jej kariery, nowe znajomości i próby odnalezienia przestrzeni, w której przestaje definiować siebie wyłącznie przez pryzmat choroby. Dzięki temu historia nie zamienia się w medyczny reportaż. To opowieść o życiu, które trwa mimo bólu, i o potrzebie odzyskania kontroli nad własnymi wyborami.
Warstwa graficzna idealnie współgra z charakterem narracji. Miękka kreska i pozornie delikatna kolorystyka potrafią w jednej chwili ustąpić miejsca planszom pełnym ciężaru i niepokoju. Garin nie potrzebuje realistycznej dosłowności, by przekazać emocje. Często wystarczy zmiana kompozycji kadru albo koloru, by czytelnik odczuł narastający lęk, frustrację czy zagubienie bohaterki. Rysunki nie ilustrują tekstu, lecz stają się jego emocjonalnym przedłużeniem.
Jednocześnie Odzyskać pożądanie nie próbuje nikogo pouczać. Nie znajdziemy tu prostych recept ani gotowych odpowiedzi. Autorka raczej zachęca do zadawania pytań o to, jak funkcjonują nasze związki, jak rozmawiamy o seksualności i dlaczego tak wiele osób wciąż wstydzi się mówić o problemach związanych z własnym ciałem. To właśnie ta otwartość sprawia, że komiks wykracza daleko poza temat pochwicy.
Nie jest to lektura lekka ani komfortowa. Momentami potrafi zaboleć właśnie dlatego, że pokazuje sytuacje pozbawione jednoznacznych rozwiązań. Nie ocenia bohaterów, ale pozwala czytelnikowi samodzielnie zmierzyć się z ich decyzjami. To podejście wymaga odwagi zarówno od autorki, jak i od odbiorcy.
Odzyskać pożądanie jest przede wszystkim opowieścią o odzyskiwaniu sprawczości. Nie tylko wobec własnego ciała, ale również wobec życia, relacji i oczekiwań narzucanych przez otoczenie. Alix Garin stworzyła komiks niezwykle intymny, a jednocześnie zaskakująco uniwersalny. Nawet jeśli opisuje doświadczenie, którego wielu czytelników nigdy nie przeżyje, emocje towarzyszące bohaterce pozostają boleśnie znajome. I właśnie dlatego ta historia zostaje w pamięci na długo.
O autorze
Julia Gruszka 
Ola "Leia" Psota 
Magdalena Sardyńska-Ferenc 
Tadek Pawłowski 