Miautopsja 
Pierwszy kontakt z Serafinem Dni Ostatnich mógł sugerować, że to kolejna historia o ludziach walczących z wampirami w postapokaliptycznym świecie. Tomy 11-15 całkowicie burzą jednak ten obraz. Kagami Takaya z premedytacją wywraca wcześniejsze założenia do góry nogami i pokazuje, że prawdziwa wojna nigdy nie toczyła się między dwoma gatunkami. To konflikt manipulacji, ambicji i tajemnic, w którym każda kolejna odpowiedź podważa wszystko, co czytelnik uznawał dotąd za pewnik. Dzięki temu seria wchodzi na znacznie dojrzalszy poziom, gdzie największym zagrożeniem nie są potwory, lecz ludzie przekonani, że działają dla wyższego dobra.
To właśnie największa zaleta tomów od jedenastego do piętnastego. Seria odchodzi od prostego podziału na bohaterów i złoczyńców. Wampiry nie są już wyłącznie potworami, ludzie okazują się zdolni do równie potwornych czynów, a organizacje, którym czytelnik ufał od początku, skrywają coraz mroczniejsze tajemnice. W efekcie trudno wskazać kogokolwiek, kto naprawdę panuje nad wydarzeniami.
Punktem zwrotnym staje się eksperyment Kureto Hiiragiego. Autor bardzo sprawnie pokazuje, że dla ludzi sprawujących władzę życie własnych żołnierzy ma niewielką wartość, jeśli może posłużyć do realizacji większego planu. Serafini przestają być jedynie widowiskowym elementem walk, stając się symbolem obsesji zdobywania absolutnej siły bez względu na cenę.
Od tego momentu fabuła właściwie nie zwalnia. Dezercja drużyny Shinoi, nieoczekiwany sojusz z Feridem i Crowleyem, kolejne informacje o apokalipsie oraz pojawienie się zagranicznych progenitorów sprawiają, że świat przedstawiony nagle staje się znacznie większy. Autor rozszerza skalę konfliktu, ale robi to stopniowo, dzięki czemu czytelnik nie ma wrażenia przypadkowego dokładania kolejnych elementów.
Największym zaskoczeniem pozostaje jednak Ferid. Od początku był jedną z najbardziej nieprzewidywalnych postaci serii, lecz dopiero tutaj pokazuje pełnię swojego charakteru. Potrafi w jednej scenie żartować z własnych zbrodni, by chwilę później ujawnić informacje całkowicie zmieniające sposób postrzegania wydarzeń. Nigdy nie wiadomo, kiedy mówi prawdę, kiedy manipuluje, a kiedy po prostu dobrze się bawi cudzym kosztem.
Jeszcze ciekawiej wypada Guren. Przez pierwsze tomy był mentorem Yuu, później zdrajcą, teraz okazuje się pionkiem w rozgrywce znacznie potężniejszych sił. Kagami bardzo umiejętnie buduje wokół niego atmosferę niepewności. Czytelnik nieustannie zadaje sobie pytanie, czy Guren rzeczywiście próbuje naprawić własne błędy, czy jedynie realizuje kolejny etap planu.
Jednocześnie coraz mocniej rozwija się relacja Yuu i Miki. To nadal emocjonalne centrum całej historii. Mika pozostaje jedyną osobą, która bezwarunkowo troszczy się o Yuu i jednocześnie jako jedna z niewielu dostrzega, jak niebezpieczna staje się jego obsesja ratowania wszystkich. Ich rozmowy są często znacznie ciekawsze niż kolejne starcia z przeciwnikami, bo pokazują dwa zupełnie odmienne sposoby patrzenia na świat. Yuu wierzy, że każdego można ocalić. Mika coraz lepiej rozumie, że nie każda ofiara ma sens.
To właśnie psychologia bohaterów zyskuje w tych tomach najwięcej. Coraz częściej pojawiają się pytania o utratę człowieczeństwa. Nie tylko w sensie dosłownym, kiedy ktoś staje się wampirem lub Serafinem, ale również moralnym. Granice pomiędzy ludźmi, demonami i wampirami coraz bardziej się zacierają. Ostatecznie największym zagrożeniem nie okazują się nadnaturalne moce, lecz decyzje podejmowane przez ludzi przekonanych o własnej racji.
Równie dobrze wypada warstwa wizualna. Yamamoto Yamato utrzymuje bardzo wysoki poziom ilustracji. Dynamiczne walki pozostają czytelne, projekty nowych progenitorów robią świetne wrażenie, a emocje bohaterów nadal wyrażane są niezwykle sugestywnie. Szczególnie dobrze prezentują się sceny bardziej kameralne, kiedy autor skupia się na spojrzeniach, gestach i mimice zamiast widowiskowej akcji.
Nie oznacza to jednak, że seria jest pozbawiona problemów. Im dalej, tym wyraźniej widać tendencję Kagamiego do dokładania kolejnych tajemnic zamiast udzielania odpowiedzi. Otrzymujemy nowe informacje o pierwszym progenitorze, kolejnych eksperymentach, przeszłości Gurena, planach Ferida czy hierarchii wampirów, ale niemal każda odpowiedź natychmiast rodzi następne pytania. Momentami można odnieść wrażenie, że autor świadomie odwleka rozwiązanie najważniejszych zagadek.
Zdarzają się również fragmenty przeładowane wydarzeniami. W piętnastym tomie tempo jest tak wysokie, że niektóre sceny ledwo wybrzmiewają, zanim fabuła przenosi się do następnego zwrotu akcji. To efekt uboczny bardzo ambitnej konstrukcji historii, która próbuje jednocześnie prowadzić kilka dużych wątków.
Mimo tego trudno odmówić tej części serii ogromnej skuteczności. To właśnie tutaj Serafin Dni Ostatnich przestaje być mangą o walce ludzi z wampirami, a staje się opowieścią o manipulacji, przeznaczeniu i cenie, jaką bohaterowie są gotowi zapłacić za ocalenie swoich bliskich. Coraz mniej liczy się to, kto jest człowiekiem, a kto wampirem. Coraz ważniejsze staje się pytanie, kto jeszcze zachował człowieczeństwo.
Tomy 11-15 są jednymi z najmocniejszych odsłon całej serii. Rozszerzają świat przedstawiony, pogłębiają bohaterów i skutecznie podnoszą stawkę, nie tracąc przy tym emocjonalnego rdzenia historii. Jeśli wcześniejsze części były przede wszystkim dynamicznym shōnenem z wampirami, tutaj Serafin Dni Ostatnich zaczyna coraz śmielej przypominać rozbudowaną polityczno-fantastyczną intrygę, w której każda odpowiedź może okazać się kolejnym kłamstwem.
O autorze
Ola "Leia" Psota 
Maciej Ornitowski 
Gradory 