RECENZJA: Sny z Donlonu | Miasto utkane z koszmarów

Najgorszy rodzaj wroga to ten, przed którym nie można zamknąć drzwi. Jeszcze gorszy jest taki, który potrafi dostać się do głowy wtedy, gdy człowiek śpi. Sny z Donlonu opierają swój niepokój właśnie na tej prostej myśli. Magdalena Kubasiewicz nie buduje grozy za pomocą widowiskowych potworów czy spektakularnych bitew. Zamiast tego odbiera bohaterom ostatnią bezpieczną przestrzeń i pokazuje, jak łatwo manipulować ludźmi, kiedy zaczynają wątpić nawet we własne myśli.

W Snach z Donlonu stawka rośnie bardziej niż kiedykolwiek wcześniej. Richard Woodville nie jest przeciwnikiem, którego można pokonać siłą czy sprytnym planem. To mistrz manipulacji, człowiek zdolny wpływać na ludzkie pragnienia, lęki i marzenia. Jego największą bronią nie są zaklęcia, lecz umiejętność przekonywania ludzi, że działają z własnej woli. Kubasiewicz bardzo trafnie pokazuje, że najgroźniejsi przeciwnicy nie zawsze budują swoje imperia na strachu. Czasem wystarczy zaoferować ludziom dokładnie to, czego najbardziej pragną.

Największym bohaterem książki pozostaje jednak sam Donlon. Magiczne odbicie Londynu żyje własnym życiem, oddycha mgłą, skrywa tajemnice w zaułkach i nieustannie przypomina, że każdy budynek, ulica czy zabytkowe miejsce mogą kryć coś znacznie starszego i bardziej niebezpiecznego, niż sugerują przewodniki turystyczne. Kruki z Tower, Świątynia Westminsterska czy Galeria Donlońska nie są wyłącznie dekoracją. Tworzą atmosferę nieustannego zagrożenia, dzięki której nawet spokojniejsze fragmenty mają w sobie wyczuwalne napięcie.

Ava Carey pozostaje jedną z najmocniejszych stron całej serii. Nie dlatego, że jest niezwyciężona. Wręcz przeciwnie. Im dalej rozwija się historia, tym wyraźniej widać zmęczenie, frustrację i ciężar odpowiedzialności, jaki spoczywa na jej barkach. To bohaterka, która nieustannie próbuje ratować innych, jednocześnie zdając sobie sprawę, że nie da się ochronić wszystkich. Szczególnie dobrze wypadają relacje rodzinne, od początku będące jednym z fundamentów cyklu. W świecie pełnym manipulacji i politycznych rozgrywek rodzina Careyów pozostaje czymś w rodzaju ostatniego bezpiecznego schronienia.

Bardzo interesująco wypada również motyw snów. Kubasiewicz wykorzystuje go nie tylko jako źródło zagrożenia, ale także jako narzędzie budowania niepokoju. Jeśli przeciwnik może dosięgnąć bohaterów nawet wtedy, gdy śpią, znika ostatnia przestrzeń pozwalająca na odpoczynek. Dzięki temu atmosfera zagrożenia towarzyszy czytelnikowi praktycznie przez cały czas.

Na szczególną uwagę zasługuje sposób prowadzenia konfliktu. Autorka konsekwentnie unika prostych podziałów na dobro i zło. Większość bohaterów funkcjonuje w szarej strefie moralnej, podejmując decyzje, które często są dalekie od ideału, ale wydają się konieczne. To sprawia, że historia nabiera większej wiarygodności, a kolejne wybory bohaterów naprawdę mają znaczenie.

Nie jest to jednak tom nastawiony przede wszystkim na widowiskowe zwroty akcji. Przez sporą część książki można odnieść wrażenie, że autorka świadomie przygotowuje planszę pod wydarzenia, które dopiero nadejdą. Napięcie narasta powoli, a wiele wątków pełni funkcję elementów większej układanki. Dla jednych będzie to zaleta, dla innych momentami może oznaczać odczuwalne spowolnienie tempa. Trudno jednak oprzeć się wrażeniu, że wszystko prowadzi do finałowego starcia, które może całkowicie odmienić losy Donlonu.

Sny z Donlonu nie próbują być samodzielną historią. To pełnoprawny środkowy akt większej opowieści, w którym pionki są już ustawione, strony konfliktu wyraźnie określone, a nad miastem zbierają się coraz ciemniejsze chmury. Magdalena Kubasiewicz po raz kolejny udowadnia, że potrafi tworzyć urban fantasy oparte nie tylko na magii, ale przede wszystkim na atmosferze, emocjach i bohaterach, którym naprawdę chce się kibicować.

A najgorsze jest to, że po zamknięciu książki ma się wrażenie, iż najtrudniejsze dopiero nadchodzi.