Töregene miała zostać usunięta z drogi, zanim zdąży poważnie zagrozić swoim przeciwnikom. Oskarżenie o próbę zabójstwa Ugedeja i uwięzienie wydawały się wystarczającymi środkami, żeby zakończyć jej polityczne ambicje. Tyle że w piątym tomie Wiedźmy z jurty Tomato Soup pokazuje, jak niebezpieczne może być niedocenianie kobiet, którym odebrano niemal wszystko. Fatima nie tylko pomaga Töregene wydostać się z opresji, lecz także wspólnie z nią podejmuje decyzję o dalszej walce z imperium. Obie zamierzają stać się wiedźmami, choć nie chodzi tutaj o rzucanie zaklęć czy posługiwanie się nadprzyrodzonymi mocami. Ich prawdziwą bronią będą informacje, wpływy i umiejętność wykorzystania cudzych słabości. W mongolskim świecie, w którym o losach tysięcy ludzi potrafi zdecydować jedna rozmowa w jurcie, takie zdolności bywają skuteczniejsze od miecza.
Dotychczasowa historia Sitary, znanej obecnie jako Fatima, opierała się przede wszystkim na próbach przetrwania i odnalezienia własnego miejsca w rzeczywistości stworzonej przez najeźdźców. Dziewczyna straciła dom, bliskich i możliwość decydowania o sobie, ale nie utraciła wiedzy zdobytej w perskim środowisku uczonych. Teraz zaczyna wykorzystywać ją znacznie bardziej świadomie. Nie jest już wyłącznie ofiarą mongolskich podbojów, która próbuje odzyskać resztki dawnego życia. Coraz częściej sama inicjuje wydarzenia, manipuluje informacjami i pomaga kształtować polityczne otoczenie Töregene. Jej przemiana nie polega na zdobyciu siły, lecz na zrozumieniu, że nawet człowiek pozbawiony formalnej władzy może wpływać na tych, którzy ją posiadają. Piąty tom wyjątkowo mocno koncentruje się na polityce wewnętrznej Imperium Mongolskiego. Rywalizacja pomiędzy kobietami związanymi z dworem Ugedeja przestaje być jedynie kwestią osobistych animozji. Za każdą decyzją stoją interesy rodów, plemion i stronnictw, a pozycja żony kagana oznacza dostęp do znacznie większych możliwości niż samo przebywanie u boku władcy. Töregene stopniowo umacnia swoje znaczenie, podczas gdy Borakczin musi mierzyć się z konsekwencjami własnych działań. Fatima doskonale rozumie, że nie wystarczy pokonać przeciwniczki w bezpośredniej konfrontacji. Trzeba jeszcze sprawić, żeby odpowiedni ludzie uznali taki obrót wydarzeń za korzystny dla siebie.
Autorka znakomicie wykorzystuje w tym celu plotki, sekrety i napięcia pomiędzy poszczególnymi grupami. Informacja staje się tutaj czymś niemal materialnym. Można ją ukryć, przekazać we właściwym momencie, zniekształcić albo wykorzystać do wywołania konfliktu. Szczególnie dobrze widać to przy intrygach związanych z Borakczin oraz pogłoskami krążącymi wśród Ojratów. Tomato Soup pokazuje, że polityka nie musi rozgrywać się podczas wielkich narad czy bitew. Czasami wystarczy podsunięcie komuś odpowiedniego podejrzenia, żeby uruchomić proces, którego później nikt nie będzie potrafił zatrzymać. W takim świecie zwycięża niekoniecznie ten, kto posiada najlepsze argumenty, lecz ten, kto potrafi przewidzieć reakcje innych.
Warto przy tym zwrócić uwagę na sposób przedstawienia Mongołów. Dla Fatimy są oni ludźmi odpowiedzialnymi za zniszczenie jej świata, ale autorka nie sprowadza ich do jednowymiarowych barbarzyńców. Imperium posiada własną organizację, tradycje, hierarchię i mechanizmy zarządzania ogromnymi terytoriami. Wiedza wyniesiona przez Sitarę z perskiego domu uczonych zderza się z doświadczeniem społeczeństwa, które przez pokolenia funkcjonowało według zupełnie innych zasad. To nie jest konflikt ludzi wykształconych z ludźmi pozbawionymi wiedzy, lecz spotkanie dwóch odmiennych sposobów rozumienia świata. Fatima potrafi korzystać z naukowych metod i logicznego rozumowania, ale musi też nauczyć się dostrzegać znaczenie zwyczajów, więzi plemiennych oraz praktycznej mądrości Mongołów.
Ten aspekt Wiedźmy z jurty należy do największych zalet całej serii. Tomato Soup nie próbuje opowiadać historii podbojów wyłącznie przez pryzmat przemocy i kolejnych zwycięstw militarnych. Interesuje ją również to, co dzieje się później, kiedy zdobyte ziemie trzeba utrzymać, zorganizować administrację, rozdzielić wpływy i przygotować przyszłość dynastii. W piątym tomie coraz wyraźniej widać, że rozrastające się imperium staje się organizmem trudnym do kontrolowania nawet dla własnych przywódców. Każdy sukces rodzi nowe ambicje, a każdy awans oznacza, że ktoś inny traci część swoich możliwości. Polityczna stabilność okazuje się stanem wyjątkowo kruchym, szczególnie gdy o przyszłości państwa decydują ludzie kierujący się zarówno interesem rodu, jak i osobistymi urazami. Jednocześnie trudno nie zauważyć, że zagęszczenie intryg zaczyna stanowić pewien problem. Piąty tom wymaga bardzo dobrej znajomości wcześniejszych wydarzeń, ponieważ liczba postaci, powiązań rodzinnych i politycznych zależności jest naprawdę spora. Imiona bywają podobne, poszczególne stronnictwa zmieniają swoje położenie, a motywacje nie zawsze zostają przedstawione równie przejrzyście. Autorka stara się przypominać najważniejsze relacje, lecz niektóre sceny wymagają cofnięcia się o kilka stron, żeby upewnić się, kto właściwie próbuje kogo wykorzystać. Nie jest to wada przekreślająca przyjemność lektury, ale chwilami fabuła staje się bardziej wymagająca, niż sugerowałaby lekka, niemal bajkowa stylistyka rysunków.
Właśnie ta stylistyka pozostaje jednym z najbardziej charakterystycznych elementów mangi. Tomato Soup posługuje się uproszczoną, mocno ekspresyjną kreską, która na pierwszy rzut oka może wydawać się nieprzystająca do opowieści o przemocy, niewolnictwie i politycznych czystkach. Tymczasem kontrast działa zaskakująco dobrze. Bohaterowie nie potrzebują realistycznych twarzy, żeby wyrażać skomplikowane emocje. Szczególnie mocno wypadają oczy Fatimy, w których autorka potrafi zawrzeć gniew, determinację, nieufność i poczucie krzywdy. Jej spojrzenie często mówi więcej niż rozbudowany monolog. Dzięki temu nawet sceny zdominowane przez rozmowy zachowują odpowiednie napięcie.
Najciekawsza pozostaje jednak relacja pomiędzy Fatimą a Töregene. Obie kobiety mają własne powody, żeby nienawidzić imperium, ale ich sojusz nie opiera się wyłącznie na wspólnym cierpieniu. Zaczynają rozumieć, że potrzebują siebie nawzajem. Töregene dysponuje pozycją, pochodzeniem i możliwością uczestniczenia w politycznej grze, natomiast Fatima wnosi wiedzę, pomysłowość oraz zdolność spojrzenia na mongolskie zwyczaje z zewnątrz. Ich współpraca nie jest więc prostą historią o przyjaźni dwóch pokrzywdzonych kobiet. To porozumienie ludzi, którzy dostrzegli, że osobista zemsta wymaga cierpliwości, a skuteczne działanie czasami oznacza konieczność zawarcia układu z kimś, komu jeszcze niedawno nie chciałoby się podać ręki.
Pojawia się przy tym interesujące pytanie o cenę takiej przemiany. Fatima pragnie przeciwstawić się systemowi, który zniszczył jej życie, ale coraz lepiej opanowuje jego mechanizmy. Uczy się manipulować, wykorzystywać cudze konflikty i podejmować decyzje, których konsekwencje mogą dotknąć ludzi niemających nic wspólnego z jej osobistą tragedią. Im skuteczniej walczy z imperium, tym bardziej zaczyna przypominać tych, którzy potrafią podporządkowywać sobie innych. Tomato Soup nie przedstawia tego jeszcze jako jednoznacznego moralnego upadku. Raczej pozwala obserwować proces, w którym słuszny gniew stopniowo przekształca się w polityczną ambicję. To szczególnie ciekawe, gdy pamiętamy, że historia Fatimy została zainspirowana losami rzeczywistej postaci, której późniejsze działania i tragiczny koniec obrosły opowieściami o czarach. Piąty tom Wiedźmy z jurty jest więc mniej przygodowy, a znacznie bardziej polityczny od wcześniejszych części. Nie oferuje łatwych rozwiązań ani wyraźnego podziału na dobrych i złych uczestników konfliktu. Zamiast tego pokazuje dwór, w którym każdy gest może mieć znaczenie, a nawet pozornie niewinna plotka potrafi wpłynąć na losy całych społeczności. Momentami opowieść gubi czytelność pod ciężarem własnych ambicji, ale jednocześnie właśnie teraz zaczyna ujawniać pełnię swojego potencjału. Tomato Soup nie opowiada już tylko o dziewczynie próbującej przetrwać wśród zdobywców. Opowiada o narodzinach kobiety, która nauczyła się wykorzystywać władzę przeciwko niej samej. I być może najbardziej niepokojące jest to, że w świecie Wiedźmy z jurty wiedźmą nie zostaje się dzięki magii. Wystarczy wiedzieć, czego pragną inni, i umieć obrócić tę wiedzę na własną korzyść.

