Aiden z Tego Świata 
Niektóre komiksy prowadzą czytelnika za rękę. Tłumaczą zasady świata, przedstawiają bohaterów, wyjaśniają zależności i dbają o to, żeby nikt nie zgubił się po drodze. Terrea robi dokładnie odwrotnie. Ricardo Cabral otwiera przed nami bramę do swojego uniwersum i właściwie od razu znika za horyzontem, zostawiając nas sam na sam z wizjami, symbolami, legendami i bohaterami, których losy przecinają się niczym ścieżki na starej mapie. To komiks, który nie tyle opowiada historię, ile zaprasza do jej odkrywania.
Już po kilku stronach staje się jasne, że nie mamy do czynienia z klasycznym fantasy. Owszem, są tutaj boginie, magowie, prastare moce, tajemnicze miasta i mroczne istoty knujące przeciwko światu. Jednak Cabral buduje swoją opowieść bardziej na emocjach, atmosferze i skojarzeniach niż na tradycyjnej fabule. Wędrowiec, Kapitan, Kyria czy zamaskowany mag nie funkcjonują wyłącznie jako bohaterowie konkretnej historii. Bardziej przypominają figury z mitu, postacie przemierzające świat większy od nich samych, którego pełnego obrazu nigdy nie jesteśmy w stanie zobaczyć.
I właśnie tutaj kryje się największa siła, ale również największe wyzwanie związane z Terreą. To komiks, który wymaga od odbiorcy cierpliwości. Cabral nie wyjaśnia wszystkiego od razu. Niektóre wydarzenia pojawiają się nagle, niektóre relacje pozostają tylko zasugerowane, a wiele odpowiedzi ukrytych jest gdzieś pomiędzy kadrami. Momentami można wręcz odnieść wrażenie, że czytamy fragment ogromnej legendy, której większość została opowiedziana dawno temu przy ognisku, a do naszych rąk trafił jedynie jeden z rozdziałów.
Nie każdemu taki sposób narracji przypadnie do gustu. Bywa, że historia staje się nieco chaotyczna, a przeskoki pomiędzy poszczególnymi wątkami mogą wywoływać lekką dezorientację. Sam kilka razy łapałem się na tym, że bardziej chłonę atmosferę niż faktycznie śledzę rozwój fabuły. Z drugiej strony mam wrażenie, że właśnie taki był zamysł autora. Terrea przypomina sen, w którym nie wszystko musi być logiczne, ale wszystko wydaje się znaczące.
Jeżeli jednak jest coś, co od pierwszej do ostatniej strony zachwyca bez żadnych zastrzeżeń, to warstwa graficzna. Ricardo Cabral stworzył świat o niezwykle charakterystycznej tożsamości wizualnej. Jego kreska jest rozpoznawalna niemal natychmiast. Widać w niej fascynację baśnią, sztuką ilustracyjną i klasycznym fantasy, ale jednocześnie trudno pomylić ją z kimkolwiek innym. Pustynne krajobrazy, monumentalne miasta, dziwaczne maski, pradawne drzewa i istoty wyjęte jakby z zapomnianych legend wyglądają fantastycznie.
Szczególnie dobrze wypada skala świata. Cabral potrafi jednym kadrem zasugerować, że za kolejnym wzgórzem kryją się następne historie, a za murami miasta istnieją jeszcze całe warstwy niewypowiedzianych tajemnic. Dzięki temu Terrea sprawia wrażenie uniwersum żyjącego własnym życiem, niezależnie od tego, czy akurat śledzimy losy konkretnych bohaterów.
W warstwie tematycznej komiks krąży wokół bardzo klasycznych motywów fantasy. Jest tutaj walka o władzę, przeznaczenie, konflikt między siłami porządku i chaosu, ale także pytania o naturę mitu oraz pamięci. Trzy Cienie, bogini miasta czy tajemnicze moce ukryte pod fundamentami Terrei nie są wyłącznie elementami fabuły. Stanowią część większej symbolicznej układanki, którą czytelnik musi próbować samodzielnie składać.
Mam jednak poczucie, że momentami autor zbyt mocno zaufał własnemu światu. Niektórym fragmentom przydałoby się odrobinę więcej narracyjnego prowadzenia. Czasem wystarczyłoby kilka dodatkowych scen albo bardziej wyraziste połączenie pomiędzy poszczególnymi wątkami, żeby całość była łatwiejsza do śledzenia. Nie zmienia to jednak faktu, że nawet w bardziej zagubionych momentach trudno oderwać wzrok od plansz.
Terrea nie jest komiksem dla każdego. Jeśli ktoś szuka dynamicznej przygody, prostego konfliktu i jasno wyłożonych zasad świata, może poczuć się rozczarowany. Jeżeli jednak lubicie historie przypominające sny, mitologie budowane bardziej obrazem niż dialogiem i światy, które odkrywa się powoli niczym ruiny dawnej cywilizacji, Ricardo Cabral ma dla Was coś naprawdę interesującego.
To przede wszystkim popis wyobraźni i talentu wizualnego. Nie zawsze łatwy w odbiorze, momentami wręcz celowo enigmatyczny, ale jednocześnie fascynujący swoją konsekwencją. Są komiksy, które czyta się dla fabuły. Terreę czyta się po to, żeby przez chwilę pobłądzić w cudzym śnie.
O autorze
Gradory 
Dorota "Dosia" Ciołek 
Ola "Leia" Psota 