RECENZJA: Nina z Gwieździstego Królestwa tomy 7-8 | Miłość, która potrafi ranić
Miautopsja
4 minut przeczytania
Pałacowe romanse najczęściej obiecują złoto, jedwab i spojrzenia rzucane spod półprzymkniętych powiek. Rikachi robi coś znacznie ciekawszego: pokazuje, że uczucie w świecie koron i traktatów bywa nie nagrodą, lecz kolejną formą nacisku. W tomach siódmym i ósmym Niny z Gwieździstego Królestwa miłość przestaje być bezpiecznym schronieniem. Staje się próbą charakteru, źródłem pomyłek, paliwem dla rozpaczy i czymś, co potrafi zranić mocniej niż polityczna zdrada.
Już sam początek siódmego tomu pokazuje, że sytuacja Niny jest dramatyczna. Oskarżona o próbę otrucia Setta trafia do Griffigeldu, więzienia, które bardziej przypomina piekło niż miejsce odosobnienia. To interesująca zmiana scenerii dla serii, która dotąd częściej operowała pałacowymi korytarzami i królewskimi salonami. Griffigeld odsłania znacznie mroczniejszą stronę świata przedstawionego. Korupcja, okrucieństwo i niesprawiedliwość stają się tutaj codziennością, a Nina po raz kolejny musi odnaleźć w sobie siłę, by przeciwstawić się systemowi.
Najciekawsze jest jednak to, jak bohaterka rozwija się podczas pobytu w więzieniu. Dotychczas często działała impulsywnie, kierując się sercem i instynktem. Tutaj nadal pozostaje sobą, ale zaczyna coraz wyraźniej przypominać osobę zdolną do sprawowania władzy. Nie dlatego, że staje się bardziej bezwzględna, lecz dlatego, że potrafi inspirować innych. Więźniowie zaczynają dostrzegać w niej symbol nadziei, a sama Nina po raz pierwszy tak wyraźnie pokazuje cechy przyszłej królowej.
Równolegle rozwija się drugi, niezwykle istotny wątek, relacja między Azurem i Settem. Dotychczas obaj funkcjonowali przede wszystkim jako rywale walczący o względy Niny, jednak teraz ich konflikt nabiera znacznie większej głębi. Azure odzyskuje pewność siebie i coraz wyraźniej odnajduje się w roli władcy. Sett natomiast podąża w przeciwnym kierunku.
To właśnie książę Galgady staje się najtragiczniejszą postacią tych tomów. Rikachi bardzo umiejętnie pokazuje, jak samotność, odrzucenie i błędnie interpretowane uczucia mogą doprowadzić człowieka do autodestrukcji. Sett nie jest typowym antagonistą. Wręcz przeciwnie – czytelnik doskonale rozumie jego cierpienie. Problem polega na tym, że sam bohater zaczyna utożsamiać miłość z bólem, stratą i przemocą. Każda kolejna scena z jego udziałem budzi coraz większy niepokój.
Ósmy tom rozwija te wątki jeszcze mocniej. Azure wreszcie odnajduje Ninę, a ich spotkanie przypomina, dlaczego od początku byli sercem tej opowieści. Chemia między nimi pozostaje naturalna i wiarygodna, nawet jeśli wokół szaleje chaos politycznych konfliktów i więziennych buntów. Jednocześnie autorka nie pozwala czytelnikowi zapomnieć o Setcie, który coraz bardziej zatraca się we własnym cierpieniu.
To właśnie dzięki niemu ósmy tom okazuje się jednym z najbardziej emocjonalnych rozdziałów całej serii. Sett nie walczy już wyłącznie z rywalami. Walczy przede wszystkim z samym sobą. Z traumami, poczuciem zdrady i przekonaniem, że wszystko, czego dotknie, musi zostać zniszczone. To bardzo gorzka, ale jednocześnie niezwykle interesująca droga dla bohatera, który przez długi czas wydawał się jedynie kolejnym elementem romantycznego trójkąta.
Warto też docenić, że Rikachi nie ogranicza się wyłącznie do romansu. Coraz częściej pojawiają się sugestie dotyczące prawdziwego pochodzenia Niny oraz tajemniczego Ludu Gwiazd. Te elementy były obecne od początku serii, ale dopiero teraz zaczynają wysuwać się na pierwszy plan. Dzięki temu historia zyskuje dodatkowy wymiar i wyraźnie przygotowuje grunt pod większe odkrycia w kolejnych tomach.
Nie wszystko działa jednak idealnie. Część wydarzeń w więzieniu mogłaby zostać poprowadzona nieco bardziej konsekwentnie. Niektóre rozwiązania fabularne sprawiają wrażenie zbyt wygodnych, a pojedyncze zwroty akcji wydają się przyspieszone. Bywa też, że autorka bardziej skupia się na emocjonalnym efekcie scen niż na ich pełnej logice. Na szczęście siła bohaterów i relacji między nimi skutecznie rekompensuje te drobne niedoskonałości.
Niezmiennie zachwyca natomiast oprawa graficzna. Styl Rikachi jest pełen elegancji i lekkości. Szczególnie dobrze wypadają sceny emocjonalnych konfrontacji, w których spojrzenia bohaterów często mówią więcej niż całe strony dialogów. Artystka świetnie oddaje zarówno romantyczne napięcie, jak i momenty rozpaczy czy gniewu.
Tomy siódmy i ósmy pokazują, że Nina z Gwieździstego Królestwa dojrzewa wraz ze swoimi bohaterami. To już nie tylko opowieść o dziewczynie, która przypadkiem trafia do świata pałacowych intryg. To historia o odpowiedzialności, traumie, wyborach i uczuciach, które potrafią zarówno ocalić, jak i zniszczyć człowieka.
A zakończenie ósmego tomu? Rikachi doskonale wie, jak pozostawić czytelnika z poczuciem niepokoju i natychmiastową potrzebą sięgnięcia po kolejną część.
O autorze
Marek Tokarz 
Magdalena Sardyńska-Ferenc 
Agata Miałek 